❦
ZWROTKA 1
Jeszcze trzyma mnie noc pod powiekami,
Jeszcze słyszę głos zgubionych dróg.
Wiatr zaplata w moje włosy trawy,
Niosąc ciszę z zapomnianych wzgórz.
Błądzę między cieniami własnego serca,
Gdzie każdy kamień zna mój dawny ślad.
Aż z zieleni wychodzi cicho Ona,
Jakby znała mnie od tylu lat.
PRE-CHORUS
I bierze moje lęki w swoje dłonie,
Jak kruche ptaki, które boją się wzlecieć.
Mówi: „Nie musisz już uciekać,
Nie każda burza chce cię zetrzeć.”
REFREN
Pani Lasu niesie mnie na łąkę,
Ukrytą pośród starych drzew.
Gdzie światło przecina mroczny sen,
I uczy oddychać jeszcze raz.
Pani Lasu prowadzi mnie przez rzekę,
Która pamięta każdy łzy ślad.
A kiedy gubię własny głos,
Śpiewa za mnie cały świat.
ZWROTKA 2
W mych dłoniach śpi zmęczone dziecko,
Które przez lata bało się śnić.
Zasypia cicho między kwiatami,
Jakby wreszcie mogło sobą być.
A góry patrzą ponad mgłami,
Nie pytając, ile noszę ran.
Bo tutaj nawet pęknięte serca
Znajdują drogę pośród traw.
REFREN
Pani Lasu niesie mnie na łąkę,
Ukrytą pośród starych drzew.
Gdzie światło przecina mroczny sen,
I uczy oddychać jeszcze raz.
Pani Lasu prowadzi mnie przez rzekę,
Która pamięta każdy łzy ślad.
A kiedy gubię własny głos,
Śpiewa za mnie cały świat.
BRIDGE
Nie jestem burzą.
Nie jestem cieniem.
Nie jestem echem dawnych strat.
Jestem rzeką,
Która wraca,
Do źródła ukrytego wśród gwiazd.